คอมมิวนิสต์ มันก็แค่โลกจินตนาการ เป็นเรื่องเพ้อฝัน

หากวันนั้นประชาชนไม่จงรักภักดี
ประเทศชาติต้องเป็นคอมมิวนิสต์

ทำไมเราถึงต้องทำความดีเพื่อในหลวง

นี่เป็นคำถามซึ่งคนรุ่นใหม่อาจยากเข้าใจถึงเหตุผลอย่างถ่องแท้  แต่คนรุ่นกลางเก่ากลางใหม่อย่างผมซึ่งอยู่ในยุคที่ประเทศไทยภายใต้ระบอบการปกครองประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข เกือบจะ"สิ้นชาติ" มาแล้วล้วนตระหนักดีว่าหากไม่มีพระองค์ท่านในห้วงเวลานั้น  เราเสร็จแน่นอน  แผลอ ๆ ทั้งโลกจะเสร็จไปด้วย

ทำไมเราต้องทำดีเพื่อในหลวง  ก็เพราะพระองค์ปกเกล้าเราให้พ้นจากภัยคอมมิวนิสต์นั่นเอง

ในห้วงปี 2510-2528 เป็นช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดของประเทศ  รัฐบาลเผด็จการที่ประชาชนเกลียดชังถูกโค่นล้ม  อเมริกันถอนตัวเปิดตูดจากอินโดจีน  ไม่ช่วยไทยรบกับพวกแดงอีกต่อไป  นักศึกษาสำลักเสรีภาพจนเกินขอบเขต  เอะอะก็เรียกร้องประท้วงโน่นนี่จนปลุกกระแสฝ่ายที่กลัวคอมมิวนิสต์เข่นฆ่ากลับคืนนักศึกษาที่หนีตายเหล่านี้ก็ไปเพิ่มพลังให้ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยสู้รบในป่า  ฆ่าทหารตายรายวัน  แต่ละปีในหลวงต้องพระราชทานเพลิงศพทหารที่ตายในสงครามปราบคอมปีละกว่าพันศพ

สถานการณ์โลกก็น่ากลัวยิ่ง  ใคร ๆ ก็เชื่อทฤษฎีโดมิโนที่ว่า  หากอินโดจีนแตก เอเชียอาคเนย์ทั้งหมดก็จะแตกตามไปด้วย  และเอเชียทั้งหมดจะกลายเป็นคอมมิวนิสต์  โลกก็จะเปลี่ยนเป็นสีแดง  โซเวียตกับจีนแดงจะได้ชัย  อเมริกากับยุโรปจะยอมสยบ

ปี 2518 โอกาสเช่นนี้มีมากที่สุด  เพราะปีนั้นอินโดจีนตกอยู่ใต้อุ้งตีนคอมมิวนิสต์ทั้งหมด  ใครฟังข่าวแตกรายวันของเมืองใหญ่ ๆ อย่างเช่น  โฮจิมินทร์  กำปงโสม พนมเปญ เวียงจันทร์  แล้วก็ต้องหนาวหนังหัว  อีกไม่นานกรุงเทพต้องแตกแหง ๆ ครอบครัวชนชั้นกลางโดยเฉพาะข้าราชการมีหวังโดนส่งไป "สัมมนา" กันหมด  คำนี้ลาวเขาใช้กันหมายถึงฆ่าอำนาจเก่าโลด

ผมนึกย้อนไปตอนที่ นิตยสาร time จัดให้มีการโวททั่วโลกว่าใครควรจะป็นบุคคลสุดยอดของศตวรรษที่ 20 นี้  แล้วได้ไอสไตน์เป็นอันดับ 1 คานธีเป็นอันดับ 2 แฟรงคลินรูสเวลท์เป็นที่ 3 นั้น  ผมอยากจะบอกพวกเขาว่า  ต้องในหลวงของเราสิ  เพราะถ้าปราศจากในหลวง  ป่านนี้คนอเมริกันกับอังกฤษต้องพูดภาษารัสเซียกันหมดแล้ว   ชาติเอเชียต้องเป็นคอมมิวนิสต์กันหมด   อนาคตจะรุ่งเรืองหรือเปล่าไม่ทราบ  แต่คนเป็นรุ่น ๆ ต้องล้มหลายอีกหลายล้านคนแบบที่จีนแดง  เวียดนาม  และกัมพูชาประสบเป็นแน่

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หยุดภัยนี้ได้  พระองค์คือในหลวงภูมิพลของเรานี่เอง 

พระองค์เป็นมิ่งขวัญของเรา  ทรงเสด็จไปในทุกที่เพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน  ดึงมวลชนมาจากคอมมิวนิสต์  ทรงเยี่ยมทหารหาญที่เสี่ยงตายกลางป่า  คนของพระองค์หลายคนต้องจบชีวิตลงด้วยกระสุนของฝ่ายแดง เช่น มจ.วิภาวดี รังสิตแต่พระองค์ทรงไม่ย่อท้อ

พสกนิกรเห็นภาพเหล่านี้ทุกเมื่อเชื่องัน  เฉลี่ยแล้วปีนึงมีถึง 1000 กว่าแห่งที่พระองค์ออกไปเยี่ยมชาวบ้านและทหารแจกหยูกยา  พัฒนาพืชไร่ส่งเสริมคุณภาพชีวิต  เสโทที่ร่วงหล่นมิได้เสแสร้ง

สิ่งเหล่านี้กระตุ้นให้เกิดความเชื่อมั่นและศรัทธาในสถาบันพระมหากษัตรย์อย่างมหาศาล  จนสามารถยืนหยัดหยุดยั้งการรุกคืบของสหายแดงในป่าได้ ในเมื่อพระองค์สละความสุขของความเป็นพระราชาเพื่อเราได้  แล้วไฉนเราจะสละชีวิตเป็นราชพลีไม่ได้

คอมมิวนิสต์พ่ายแพ้เราที่ตรงนี้เองถึงจะมีทฤษฏีมากมายรองรับการพ่ายแพ้ของฝ่ายแดง  แต่ที่ผมยึดมั่นอยู่ในใจตลอดกาลก็คือเขาแพ้เพราะเรามีในหลวงนี่เอง

มาวันนี้  วันที่พระองค์มีพระพลานามัยไม่แข็งแรงนัก  เสด็จโปรดประชาชนมากไม่เท่าพระทัยที่อยากทำ  แต่คุณความดีของพระองค์ที่รักษาแผ่นดินไว้เมื่อ 30 ปีก่อนยังคงอยู่ในใจผม  และนำไปสู่ปณิธานที่ผมยึดมั่น

ทุกวันนี้  วันที่ถึงจะแตกแยกทางความคิด  เศรษฐกิจมีปัญหา  แต่สถานการณ์ก็ยังไม่น่ากลัวเท่ายุคนั้น   ปญิธานที่ผมยึดมั่นนั้นไม่มีเปลี่ยน และเชื่อว่าหากยังธำรงไว้  มือน้อย ๆ ของผมก็ช่วยชาติได้ เช่นเดียวกับอีกหลายสิบล้านมือของคนไทย

ปณิธานนั้นคือ รักชาติครับ   ถ้าเราจะทำดีเพื่อในหลวงเราต้องรักชาติ  ซึ่งไม่ใช่รักแต่ปาก  สักจะเอาแต่ร้องเพลงหรือเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่น  แต่ต้องรักอย่างแท้จริง

ใช่ว่าอะไรที่ไม่ใช่ไทยนั้นจะเลวจะด้อยกว่า  แต่ผมขอเลือกอะไรที่เป็นไทยเอาไว้ก่อน  ใช่ว่าอะไรไม่ใช่ไทยจะไม่น่าชื่นชมน่ารังเกียจ  แต่สิ่งที่เป็นไทยนั้นก็ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน  เราต้องมีความภูมิใจที่เป็นไทย  แสดงออกทุกครั้งที่มีโอกาส  ให้นานาประชาชาติเห็นถึงความพิเศษยอดเยี่ยมของชาติเรา

ประเทศไทย  คนไทย  วัฒนธรรมไทย  คือลักษณาการอันสุดยอดของพิภพนี้  และที่เหนือกว่าทั้งหมดคือ ในหลวงภูมิพลของปวงชนชาวไทยนั่นเอง